Κείμενο
Η προσέγγισή μας δεν περιορίζεται σε γενική πολιτική κριτική. Η πολιτική ευθύνη μπορεί να υπάρχει, να καταγράφεται και να αναδεικνύεται, όμως από μόνη της δεν αποκαθιστά τη ζημία της επιχείρησης.
Το πρακτικό ζήτημα είναι διαφορετικό: η επιχείρηση υπέστη συγκεκριμένη βλάβη. Η βλάβη αυτή μπορεί να έχει οικονομικό, διοικητικό, παραγωγικό, ανταγωνιστικό ή θεσμικό χαρακτήρα. Επομένως, το κρίσιμο είναι να τεκμηριωθεί η ζημία, να συνδεθεί με πράξεις, παραλείψεις, νόμους, διαδικασίες ή μηχανισμούς του Δημοσίου και να μετατραπεί σε αξίωση αποκατάστασης.
Δεν αρκεί η πολιτική καταγγελία. Η ζημία πρέπει να τεκμηριωθεί και να μετατραπεί σε αξίωση αποκατάστασης.
Κάθε φάκελος επιχειρηματικής βλάβης πρέπει να απαντά σε έξι βασικά ερωτήματα:
1. Ποια ζημία υπέστη η επιχείρηση;
2. Ποιο είναι το ποσό, η έκταση ή η πρακτική συνέπεια της ζημίας;
3. Από ποιον κρατικό, φορολογικό, διοικητικό ή θεσμικό μηχανισμό προκλήθηκε;
4. Ποια είναι η αιτιώδης σύνδεση ανάμεσα στη συμπεριφορά του Δημοσίου και στη ζημία;
5. Ποια αποδεικτικά στοιχεία υπάρχουν;
6. Γιατί το Δημόσιο φέρει αστική ή αποζημιωτική ευθύνη;
Ο κεντρικός κανόνας είναι απλός: εάν το Δημόσιο δημιουργεί το σύστημα, το Δημόσιο φέρει και την ευθύνη για τη ζημία που το σύστημα παράγει.
Η αστική ευθύνη του Δημοσίου εξετάζεται όταν η ζημία δεν είναι απλώς αποτέλεσμα της αγοράς ή του επιχειρηματικού κινδύνου, αλλά συνδέεται με νομοθετικές επιλογές, διοικητικές πρακτικές, φορολογικούς μηχανισμούς, ηλεκτρονικές υποχρεώσεις, πάγιες επιβαρύνσεις, προκαταβολικά βάρη, πρόστιμα, παραλείψεις απλοποίησης ή δυσανάλογες διαδικασίες συμμόρφωσης.
Ο φάκελος δεν στηρίζεται σε γενικές διαμαρτυρίες. Στηρίζεται σε αποδείξεις: τι πληρώθηκε, πότε πληρώθηκε, γιατί πληρώθηκε, ποιος μηχανισμός το επέβαλε, ποια βλάβη προκλήθηκε, ποια παραγωγική δυνατότητα χάθηκε και ποια αποκατάσταση ζητείται.
Η πολιτική ευθύνη μπορεί να αποτελεί το ιστορικό και θεσμικό πλαίσιο. Η αστική ευθύνη όμως είναι ο πρακτικός άξονας της διεκδίκησης.
Για τον λόγο αυτό, κάθε φάκελος οργανώνεται με βάση τη ζημία, την αιτία, την απόδειξη και την αξίωση.