Κείμενο
Ο πολίτης δεν μπορεί να υποχρεώνεται να πληρώνει πέρα από την πραγματική οικονομική του δυνατότητα. Η ύπαρξη λογιστικής οφειλής δεν αρκεί. Πρέπει να εξετάζεται αν, μετά την κάλυψη στέγασης, ενέργειας, τροφής, υγείας, μετακίνησης, επικοινωνίας, βασικών οικογενειακών αναγκών και αναγκαίων απρόβλεπτων δαπανών, απομένει πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα.
Αν δεν απομένει πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα, τότε η απαίτηση πληρωμής οδηγεί σε θεσμική αντίφαση. Το κράτος αναγνωρίζει θεωρητικά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά πρακτικά απαιτεί από τον πολίτη να ζήσει κάτω από το όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Γι’ αυτό το Ελάχιστο Κόστος Διαβίωσης πρέπει να προηγείται κάθε εισπρακτικής διαδικασίας. Δεν είναι ευνοϊκή μεταχείριση. Είναι το ελάχιστο όριο κάτω από το οποίο η απαίτηση μετατρέπεται σε καταναγκασμό.