Κείμενο
Η θεσμική προστασία του πολίτη δεν εξαντλείται στην αμφισβήτηση της διοικητικής πράξης.
Όταν η διοίκηση ενεργεί παράνομα και η ενέργειά της προκαλεί σοβαρή ψυχική, κοινωνική και προσωπική επιβάρυνση, τότε ανακύπτει και ένα επιπλέον πεδίο διεκδίκησης.
Η δυνατότητα χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.
Η δική μας προσέγγιση αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διάσταση.
Όχι μόνο το αν μια πράξη είναι ακυρωτέα.
239015dc-c250-48fe-91af-561510713f09
Όχι μόνο το αν ένα μέτρο είσπραξης στερείται νόμιμης βάσης.
Αλλά και το αν η ίδια η διοικητική συμπεριφορά προκάλεσε στον πολίτη πραγματική ηθική βλάβη, φόβο, ψυχική πίεση, αίσθημα ανασφάλειας και προσβολή της αξιοπρέπειάς του.
Αυτό είναι κρίσιμο, διότι πολλές διοικητικές πράξεις δεν λειτουργούν μόνο ως λογιστικά ή τυπικά μέτρα.
Επεμβαίνουν στην καθημερινή ζωή του πολίτη.
Διαταράσσουν την οικογενειακή και κοινωνική του σταθερότητα.
Προκαλούν έντονη ψυχική φόρτιση.
Και σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζουν ιδιαίτερα ευαίσθητες συνθήκες, οι οποίες όφειλαν να είχαν σταθμιστεί εξαρχής από τη διοίκηση.
Η στρατηγική μας αναδεικνύει τη δυνατότητα να ελεγχθεί αν υπήρξε:
παράνομη διοικητική ενέργεια,
έλλειψη αναλογικότητας,
παράλειψη εξατομικευμένης στάθμισης,
αγνόηση κρίσιμων προσωπικών, οικογενειακών ή κοινωνικών δεδομένων,
και αιτιώδης σύνδεση ανάμεσα στη διοικητική πράξη και στην ηθική βλάβη που υπέστη ο πολίτης.
Με αυτόν τον τρόπο, η υπόθεση δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως ζήτημα «ορθότητας» της πράξης.
Αντιμετωπίζεται και ως ζήτημα ευθύνης του Δημοσίου για τις συνέπειες που προκαλεί όταν ενεργεί κατά τρόπο παράνομο και επιβλαβή.
Δεν δεχόμαστε να αντιμετωπίζεται ο πολίτης ως απρόσωπη εγγραφή σε ένα σύστημα.
Δεν δεχόμαστε να παραβλέπονται οι ανθρώπινες συνέπειες των διοικητικών μέτρων.
Δεν δεχόμαστε να θεωρείται ότι η βλάβη εξαφανίζεται μόνο και μόνο επειδή δεν αποτυπώνεται άμεσα σε οικονομικό ισοζύγιο.
Η ηθική βλάβη είναι πραγματική όταν η διοίκηση ενεργεί χωρίς την απαιτούμενη στάθμιση, χωρίς αναλογικότητα και χωρίς σεβασμό στις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης.
Γι’ αυτό και η δική μας στρατηγική, όταν το απαιτούν τα πραγματικά δεδομένα, δεν περιορίζεται στην αμφισβήτηση ή στην ακύρωση.
Προχωρά και στην ανάδειξη της ευθύνης του Δημοσίου.
Προχωρά και στη διεκδίκηση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.
Με νομική θεμελίωση.
Με σαφή σύνδεση ανάμεσα στην πράξη και στη βλάβη.
Με αποτύπωση των πραγματικών συνεπειών.
Και με πλήρη θεσμική σοβαρότητα.
Εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σε μια απλή άμυνα και σε μια ολοκληρωμένη στρατηγική αποκατάστασης.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δική μας μεθοδολογία.