Κείμενο
ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
Επί της στρατηγικής για την ανάκτηση της Οικονομικής Κυριαρχίας και την Προστασία της Αξιοπρεπούς Διαβίωσης
1. Το Ιστορικό και Οικονομικό Πλαίσιο
Η παρούσα στρατηγική εκκινεί από τη διαπίστωση ότι η ελληνική οικονομική κρίση δεν ήταν αποτέλεσμα αντικειμενικής αδυναμίας δανεισμού, αλλά πολιτικής επιλογής. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία των δημοπρασιών του 2010, η χώρα διέθετε πλεονάζουσα προσφορά δανεισμού την οποία απέρριψε για να υπαχθεί στο μνημονιακό πλαίσιο.
2. Η Μεταφορά του Τραπεζικού Ρίσκου στον Πολίτη
Κεντρικό σημείο της αιτιολόγησης είναι η παροχή εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου προς τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες ανήλθαν συνολικά στο ποσό των 191.524.930.187,00€. Οι εγγυήσεις αυτές:
* Δόθηκαν με πρόσχημα τη ρευστότητα, η οποία όμως ουδέποτε διοχετεύθηκε στην πραγματική οικονομία (νοικοκυριά και επιχειρήσεις).
* Μετέτρεψαν τον ανυποψίαστο πολίτη σε εγγυητή ιδιωτικών χρεών, οδηγώντας στην επιβολή αντισυνταγματικών φόρων και "χαρατσιών" για την κάλυψη των καταπτώσεων.
3. Η Σύγκρουση Μακροοικονομίας και Κοινωνικής Πραγματικότητας
Ενώ το κράτος προβάλλει την αύξηση του ΑΕΠ και την πρόωρη αποπληρωμή χρέους ως επιτυχία, η μικροοικονομική εικόνα δείχνει βαθιά έλλειψη ρευστότητας και συσσώρευση ληξιπρόθεσμων οφειλών που αγγίζουν τα 10 δις ευρώ ετησίως. Η "ασυμμετρία" ενός κράτους που είναι αυστηρό στην είσπραξη αλλά αργό στην απόδοση των δικών του οφειλών (2,5 δις ευρώ) καθιστά τη θεσμική άμυνα επιβεβλημένη.
4. Το Ελάχιστο Κόστος Διαβίωσης (ΕΚΔ) ως Νομικό Ανάχωμα
Η στρατηγική προτείνει τη χρήση του ΕΚΔ ως αντικειμενικού δείκτη για την αμφισβήτηση της φοροδοτικής ικανότητας. Όταν οι κρατικές απαιτήσεις παραβιάζουν το όριο της αξιοπρεπούς διαβίωσης, η διοικητική πράξη καθίσταται δυσανάλογη και θεσμικά ελεγκτέα.
5. Στόχος της Πρότασης
Η ενσωμάτωση αυτής της τεκμηρίωσης στο αρχείο αποσκοπεί στην παροχή ενός πλήρους φακέλου στον πολίτη, ώστε να μπορεί να διεκδικήσει:
* Ακύρωση δυσανάλογων επιβαρύνσεων.
* Αποζημίωση για την ηθική και υλική βλάβη από την αδιαφανή διαχείριση των δημοσίων εγγυήσεων.
* Λογοδοσία των ανεξάρτητων αρχών (ΑΑΔΕ) και των τραπεζικών ιδρυμάτων.
Συμπέρασμα: Η προστασία του πολίτη δεν είναι απλή νομική διαδικασία, αλλά πράξη αποκατάστασης της αλήθειας έναντι της "απάτης των αριθμών".