Κείμενο
Μετά τις μηνύσεις κατά των 223 βουλευτών για την υπόθεση του «ΟΧΙ», το εξώδικο προς την ΑΑΔΕ, την καταγγελία προς την Εισαγγελία σχετικά με τη λειτουργία της ΑΑΔΕ ως αρχής αμφισβητούμενης συνταγματικής θεμελίωσης, καθώς και μετά την ολοκλήρωση των τριών βασικών μελετών, ο πολίτης δεν βρίσκεται πλέον σε θέση απλής άμυνας.
Βρίσκεται σε θέση θεσμικής συγκρότησης της αξίωσής του.
Οι ενέργειες αυτές δημιουργούν ένα οργανωμένο αποδεικτικό πλαίσιο, μέσα από το οποίο μπορεί να υποστηριχθεί ότι η οικονομική δυσπραγία του πολίτη δεν αποτελεί αποκλειστικά προσωπική ή ιδιωτική αποτυχία, αλλά συνέπεια θεσμικών, πολιτικών, διοικητικών και οικονομικών επιλογών ή παραλείψεων τρίτων προσώπων και οργάνων.
Οι τρεις μελέτες λειτουργούν συμπληρωματικά:
- Η Μελέτη των Ν13 Παραγόντων αποτυπώνει τη συνολική δομή των αναγκαίων παραγόντων διαβίωσης.
- Η Μελέτη Ελάχιστου Κόστους Διαβίωσης τεκμηριώνει το αναγκαίο οικονομικό όριο κάτω από το οποίο ο πολίτης δεν μπορεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς.
- Η Μελέτη Ολικής Ζημίας αποσκοπεί στην αποτύπωση της συνολικής οικονομικής, προσωπικής, επαγγελματικής, ηθικής και θεσμικής βλάβης που έχει υποστεί ο πολίτης.
Με αυτόν τον τρόπο, η μελλοντική αγωγή δεν εμφανίζεται ως αόριστη ή γενικόλογη. Αντίθετα, συνδέεται με συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, συγκεκριμένες θεσμικές ενέργειες, συγκεκριμένες οικονομικές συνέπειες και συγκεκριμένη αποδεικτική μέθοδο.
Ο πολίτης μπορεί να υποστηρίξει ότι η σημερινή οικονομική δυσπραγία του δεν δημιουργήθηκε από τον ίδιο, αλλά από ένα σύστημα αποφάσεων, παραλείψεων, δημοσιονομικών επιλογών, διοικητικών πράξεων, θεσμικής αδράνειας και πιθανής παράβασης καθήκοντος, το οποίο μετακύλισε στον απλό πολίτη βάρη που δεν δημιούργησε ο ίδιος.
Η αγωγική διεκδίκηση, επομένως, μπορεί να στραφεί κατά παντός υπευθύνου, φυσικού ή νομικού προσώπου, δημόσιου οργάνου, διοικητικού φορέα ή άλλου εμπλεκόμενου, εφόσον από τα στοιχεία προκύπτει συμμετοχή, παράλειψη, ευθύνη, ωφέλεια ή συμβολή στη βλάβη.
Ο πολίτης δεν ζητεί απλώς απαλλαγή από βάρη. Ζητεί να εξεταστεί ποιοι δημιούργησαν τα βάρη, ποιοι τα επέβαλαν, ποιοι τα διατήρησαν και ποιοι απαίτησαν από αυτόν να πληρώσει πέραν της πραγματικής του δυνατότητας.
Η προσέγγιση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι μεταφέρει τη συζήτηση από το επίπεδο της απλής οφειλής του πολίτη προς το κράτος, στο επίπεδο της ευθύνης εκείνων που δημιούργησαν ή ανέχθηκαν τις συνθήκες που κατέστησαν τον πολίτη οικονομικά ανήμπορο.
Δεν μπορεί ο πολίτης να αντιμετωπίζεται ως αποκλειστικός υπεύθυνος για χρέη, φόρους, κατασχέσεις, τεκμήρια, πρόστιμα ή επιβαρύνσεις, όταν προηγουμένως έχει αποδειχθεί ότι η πραγματική οικονομική του δυνατότητα έχει εξαντληθεί από παράγοντες που δεν εξαρτώνται από αυτόν.
Η αγωγή κατά παντός υπευθύνου δεν αποτελεί πράξη εκδίκησης. Αποτελεί πράξη θεσμικής αποκατάστασης.
Σκοπός της είναι να ζητηθεί από τη Δικαιοσύνη να εξετάσει ποιοι δημιούργησαν τη ζημία, ποιοι την επέτειναν, ποιοι την απέκρυψαν, ποιοι την ανέχθηκαν και ποιοι συνέχισαν να απαιτούν από τον πολίτη οικονομικές παροχές πέραν της πραγματικής φοροδοτικής και βιοτικής του δυνατότητας.
Η θεμελίωση αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί σε αστικές αγωγές αποζημίωσης, σε διοικητικές προσφυγές, σε αιτήσεις ακύρωσης ή αναστολής, σε ποινικές αναφορές, καθώς και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, εφόσον ανακύπτουν ζητήματα παραβίασης δικαιωμάτων, αναλογικότητας, χρηστής διοίκησης, αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Μετά τη συγκέντρωση των ανωτέρω στοιχείων, ο πολίτης αποκτά πλέον τη δυνατότητα να μετατρέψει την ατομική οικονομική του αδυναμία σε τεκμηριωμένη νομική αξίωση.
Δεν ζητεί απλώς να μην πληρώσει.
Ζητεί να αναγνωριστεί ότι του ζητήθηκε να πληρώσει πέραν των πραγματικών του δυνάμεων, μέσα σε ένα περιβάλλον θεσμικής ευθύνης τρίτων, και ότι η ζημία που υπέστη πρέπει να αποτιμηθεί, να καταλογιστεί και να αποκατασταθεί.